چکیده:
اين مقاله زمان و مکان روايي را در قصص قرآني بررسي مي کند. ابتدا به عنصر زمان روايي از ديدگاه ژنت اشاره مي شود و بر اين اساس رابطه ميان زمان داستان و زمان متن، مفاهيم «نظم»، «تداوم» و «بسامد» را با ذکر نمونه هايي از قصص قرآني تبيين مي کنيم. سپس به سنخ شناسي، شاخص هاي متني و کارکردهاي مکان روايي با اشاره به سوره يوسف (از ميان ساير قصص) مي پردازيم. مي توان گفت كه تحليل زمان و مكان روايي در قصص قرآني اولا، به بسط و گسترش پي رنگ قصص، ثانيا، شخصيت پردازي و در نهايت، تفسير و درك سوره ها كمك مي كند. �
كليد واژه: قصصص قرآني، روايت، زمان و مكان، نظم، تداوم
نویسنده:حري ابوالفضل
متن کامل مقاله در فایل پی دی اف می باشد.

منبع : پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی