از اين رو كمرهايشان را (براي ركوع) خم مي كنند و پيشاني، زانوها،‌كف دستها و نوك پاهاي خود را براي (سجده) بر خاك مي نهند و از خداي بزرگ، آزادي از دوزخ را مي طلبند.[1]

4 . چشم پوشي از مادّيات
از ديدگاه قرآن، مظاهر مادّي دنيا «مطاع اندك»[2] است و ارزش آن را ندارد كه همّت انسان را به خود معطوف دارد. متقيان ضمن فعاليت هاي گوناگون اجتماعي، اقتصادي، سياسي و ... هميشه دل در گروه معشوق واقعي دارند و بر آوردن نيازهاي بعد مادّي زندگي را از واقع بيني و تحليل صحيح مسائل مادّي باز نمي دارد، انسان متّقي، با الهام گيري از كتاب و پيامبر خدا، همه مظاهر مادّي حتّي جسم خويش را فناپذير مي داند و چنين بينشي سبب مي شود كه؛
ـ نفس را از گرايش هاي نارواي دنيايي، باز دارد.
ـ از افراط و تفريط در پاسخ دادن به غرايز حيواني، خودداري كند.
ـ از خصومت ورزي، ثروت اندوزي، جاه طلبي و ... پرهيز نمايد و ....
امثال چنين اقداماتي، از نتايج تقواست و هر قدر، مؤمن از دلبستگي به دنيا فاصله بگيرد، به تقواي حقيقي نزديك تر مي شود. امير مؤمنان ـ عليه السلام ـ در كلام نغز و شيوايي، اين ارتباط را چنين بيان مي كند:

حَرامٌ عَلي كُلِّ قَلْبٍ مُتَوَلِّهٍ بِالدُّنيا اَنْ يَسْكُنَهُ التَّقوي»؛[3]بر هر قلب فريفته دنيا حرام است كه تقوا در آن جاي گيرد.
--------------------------------------------------------------------------------
[1] . نهج‌البلاغه، خطبه 183، ص 612 ـ‌613.
[2] . «قُل مَتاعُ الدّنيا قَليلٌ» نساء (4)، آيه 77.
[3] . شرح غررالحكم، ج 3، ص 405.

علي اصغر الهامي نيا - اصول اخلاق اسلامي، ص 25

منبع : مرکز مطالعات و پژوهش های فرهنگی حوزه علمیه

لینک مرتبط :
تقوا ( قسمت اول )